« لقمان در مقام موعظه ى فرزندش گفت : اى پسرك من ، به خدا شرك نياور كه همانا شرك گناه بزرگى است . » در اين آيه لقمان در مقام موعظه كردن ، با تلطّف و عطوفت سخن مى گويد ، و فرزندش را با مهربانى پند مىدهد و سپس گفته ى خويش را بر پايه ى استدلال استوار مىكند . زيرا ، تندى و پرخاش كردن نه تنها امكان تاثير موعظه را از بين مى برد ، بلكه سبب گستاخى و تجرّى مىشود . استفاده از روايات در « موعظه » براى موعظه ى خانواده استفاده از روايات اهل بيت ، خاصه رواياتى كه با آن موضوع خاص ، تناسب بيشترى داشته باشد ، بسيار ثمر بخش است . مثلا گفته مىشود : در روايات آمده است ؛ « زنى كه در مقابل همسرش زبان درازى كند ، زبانش در صف محشر آنقدر كشيده مىشود كه روز قيامت اهل محشر اين زبان را پايمال مى كنند » . يا « رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله و سلم ) در شب معراج ، در دوزخ زنانى را ديدند كه از زبانهايشان آويزان شده بودند ، هنگامى كه علّت آن را از جبرئيل سوال كردند ، جبرائيل گفت اينها زنانى هستند كه در مقابل شوهرشان زبان درازى كرده اند » . البته ، بيان اين احاديث و موارد بايد جنبه موعظه داشته و در كمال عطوفت باشد و هرگز با تندى و سوء خلق موعظه نكنيم كه در اين صورت نه تنها اثر مطلوب ندارد ، بلكه اثر سوء خواهد گذاشت .